Εισαγωγικό κείμενο για την υπό συγκρότηση νεολαιίστικη ομάδα Μεταναστευτικού

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα εισαγωγικό κείμενο για τη νεοσυσταθείσα θεματική ομάδα Μεταναστευτικού από μέλη της ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗΣ- ΟΝΡΑ που επιδιώκει το άνοιγμα μίας κουβέντας για να σκιαγραφήσουμε μια στρατηγική προσέγγιση για την παρέμβασή μας, να διερευνήσουμε πεδία σύγκλισης ή/και δημιουργικής αντιπαράθεσης και ως εκ τούτου να συγκροτήσουμε έναν συλλογικό τόπο για την πιο οργανική εμπλοκή μας στο αντιρατσιστικό κίνημα. Φανταζόμαστε την συγκρότηση μιας θεματικής ομάδας μεταναστευτικού με αυτόνομη πολιτική λειτουργία και άμεση αναφορά στη νεολαία, που θα ανανεώνει θεωρητικά εργαλεία, θα σχεδιάζει κοινωνικές αντιστάσεις, θα επιδιώκει οργανική εμπλοκή με το μεταναστευτικό υποκείμενο, θα αξιώνει κοινωνική γείωση και θα μετασχηματίζει τα υποκείμενα. Υπό αυτό το πρίσμα θέτουμε την αναγκαιότητα αλλά και την δυνατότητα για ένα συλλογικό τόπο συνεύρεσης και ζύμωσης για το νεολαιίστικο υποκείμενο. Καλούμε λοιπόν σε μια ανοιχτή συνέλευση νέων (την Τετάρτη 9/3 στις 19:00) για την συνδιαμόρφωση του πλαισίου και της φυσιογνωμίας μιας τέτοιας ομάδας και καλούμε κάθε νεολαιίστικη οργάνωση/συλλογικότητα με αναφορά και εμπλοκή στο μεταναστευτικό υπό ανταγωνιστική σκοπιά.

1. Το διεθνές πολιτικό πλαίσιο γύρω απ το προσφυγικό/μεταναστευτικό

Με αφορμή την τεράστια μεταναστευτική κίνηση, η “προσφυγική κρίση”, όπως θέλει να την ονομάζει ο αντίπαλος, φαίνεται να απασχολεί κατά κόρον τον κυρίαρχο λόγο. Πρόκειται για μια εξέλιξη που προέκυψε απ την ίδια την κίνηση των προσφύγων και των μεταναστριών/ών το προηγούμενο διάστημα ως σήμερα που μαχητικά διεκδίκησαν την ορατότητά τους και το δικαίωμά τους για ζωή. Εντός αυτής της διαδικασίας αναδείχθηκαν αντίρροπες τάσεις, από τη μία σε σχέση με το αποτύπωμα των αντιμεταναστευτικών και ρατσιστικών ευρωπαϊκών πολιτικών τόσο σε επίπεδο κρατών όσο και σε αυτό της υπερεθνικής δομής και από την άλλη σε σχέση με ένα πλατύ κίνημα αλληλεγγύης και στήριξης απ τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Η εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία και οι συνεπακόλουθες πολεμικές επεμβάσεις των δυτικών δυνάμεων, με κυρίαρχες ευθύνες να βαραίνουν την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που ευθυγραμμίζονται τόσο με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όσο και με την στήριξη αυταρχικών καθεστώτων στην Ανατολή, έχουν ως αποτέλεσμα τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων και το ταξίδι τους σε μια σειρά χωρών με σκοπό την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Αυτό που τελικά ονομάζουν οι κυρίαρχοι ως πρόβλημα είναι μια κατάσταση που οι ίδιοι δημιούργησαν και δε μπορούν να αντιμετωπίσουν χωρίς μια εκ νέου αυταρχική αναδίπλωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό το πρόσχημα της τρομοϋστερίας, ειδικά μετά το χτύπημα στο Παρίσι, φαίνεται να θέτει πέρα και πάνω από όλα την ατομική ελευθερία και ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών μιας και οι νεοεισαχθείσες μάζες προσφύγων αντιμετωπίζονται με τον πλέον εχθρικό τρόπο και η ίδια φαίνεται να οχυρώνεται στη βάση του δόγματος της ασφάλειας με την μορφή απροσπέλαστου και μη προσβάσιμου, προκειμένου να προστατευθεί από τον φαντασιακό εχθρό της. Αυτή η παγίωση της Ευρώπης φρούριο προς τα έξω και φυλακής προς τα μέσα, με την ενίσχυση μορφών διακυβέρνησης έκτακτης ανάγκης, στρέφεται συνολικά ενάντια στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίας, λειτουργώντας αποτρεπτικά για τους πρόσφυγες και τους/τις μετανάστες/τριες αλλά και διαμορφώνοντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο στο εσωτερικό των κρατών για όλους και όλες μας. Συμπερασματολογικά, μέσα από αυτές τις διεργασίες ανατροφοδοτείται η ανάδυση της ακροδεξιάς και της νεοφασιστικής απειλής στην Ευρώπη και τις επιμέρους κοινωνίες παραμένοντας ένας υπαρκτός και ενεργός κίνδυνος.

Μεθοδολογικά εργαλεία του πολέμου ενάντια στην μετανάστευση αποτελούν η όξυνση των συνοριακών έλεγχων, η στρατιωτικοποίηση των συνόρων και η ύψωση φραχτών, η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, η ανάδειξη και ισχυροποίηση του ευρωπαϊκού οργανισμού της frontex, η δημιουργία hot-spots ως κέντρα διαχωρισμού προσφύγων και μεταναστών/τριών υπό την λογική της επαναπροώθησης στις χώρες προσέλευσης.

Συμπληρωματικά, η διάσταση της διαπραγμάτευσης μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας για την διαχείριση του προσφυγικού/μεταναστευτικού εκτιμούμε ότι θα ανοίξει μια σειρά πολιτικών ανταγωνισμών που εν τέλει θα στοχοποιούν την προσφυγική/μεταναστευτική ταυτότητα. Οι παραπάνω πολιτικές αφορούν άμεσα στην ελληνική πραγματικότητα, καθώς η Ελλάδα αποτελεί έναν κόμβο διέλευσης μεταναστών/τριών και προσφύγων, δεκάδες ναυάγια έλαβαν πρόσφατα χώρα στη θαλάσσια περιοχή της Ελλάδας και έπληξαν τις ροές που κατευθύνονταν στην κεντρική Ευρώπη. Ωστόσο, σε σχέση με την ελληνική κυβέρνηση παρότι δεν υιοθέτησε ακροδεξιά ρητορεία στον λόγο της, οι πρακτικές της εμμένουν στην τήρηση της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής, διατηρώντας τους φράχτες, αποδεχόμενη τόσο τις ευρωπαϊκές συνθήκες για το μεταναστευτικό (Δουβλίνο 1-2, Σέγκεν), όσο και την frontex ως μια δομή καταστολής που υπερβαίνει τις εθνικές πολιτικές. Ενώ τέλος, αρνείται να λάβει μέριμνα για πραγματική περίθαλψη και αντί αυτού επαναφέρει τη λογική των στρατοπέδων συγκέντρωσης, επαναφέροντας και ανατροφοδοτώντας εν τέλει τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής που αφορούσε το ζήτημα του προσφυγικού, τέθηκε έντονα το ζήτημα της εθνικής ασφάλειας των μελών-κρατών και συγκεκριμένα συνομολογήθηκε η αναβάθμιση του ρόλου της frontex, το κλείσιμο των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, η οργάνωση περιπολιών στα σύνορα ΕΕ με Τουρκία και ΠΓΔΜ, καθώς και η δημιουργία σωμάτων ασφαλείας όπως η Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή, η Ευρωπαϊκή Συνοριοφυλακή και αντικατάσταση του όρου “υποδοχής” των προσφύγων στην Ε.Ε με τον όρο της “αναχαίτισης”. Οι υποστηρικτές της ευρωπαϊκής πολιτικής με λίγα λόγια επιχειρηματολογούν υπέρ αυτής της απόφασης υποστηρίζοντας πως η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στα θαλάσσια σύνορα της χώρας είναι απαραίτητη για την καταπολέμηση της διακίνησης μεταναστών με παράνομα μέσα. Ενώ οι επικριτές της ευρωπαϊκής πολιτικής διαβλέπουν την χρησιμοποίηση των σωμάτων ως μέσων ελέγχου της γενικότερης κατάστασης στη Μέση Ανατολή. Η απαράδεκτη συνομολόγηση της κυβέρνησης για την έλευση της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστική μηχανής στο Αιγαίο και η αναγνώριση της Τουρκίας ως ασφαλούς χώρας, δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την περίτρανη παραβίαση της Συνθήκη της Γενεύης του 1951, καθιστώντας τη χώρα μας συμμέτοχο στις τυχοδιωκτικές και γεωστρατηγικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ και της Τουρκίας, βαφτίζοντας την Τουρκία ως “ασφαλή” χώρα, για να είναι νομότυπη η επαναπροώθηση.

Ταυτόχρονα νέου τύπου hot spots δημιουργούνται στη Τουρκία και η χώρα χρίζεται προστάτιδα των συνόρων της ΕΕ, πράγμα που σημαίνει ότι ο διαχωρισμός προσφύγων – μεταναστών-τριων καθώς και το δικαίωμα ασύλου μπορούν να δοθούν μόνο σε τουρκικό έδαφος. Η απόφαση για δημιουργία hot-spots στη συγκεκριμένη χώρα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί τυχαία βέβαια, καθώς η χώρα δεν συμμετέχει στη συνθήκη της Γενεύης άρα και μπορεί να απελάσει οποιονδήποτε χωρίς κανένα πρόσχημα.

2. Για την έμπρακτη αλληλεγγύη

Θετικό ωστόσο κρίνεται το γεγονός ότι σε αυτή την συγκυρία αναπτύχθηκε ένα εξώστρεφο και αλληλέγγυο κίνημα το οποίο θεωρούμε ότι πρέπει να ενισχύσουμε, να εμπλουτίσουμε και να εμβαθύνουμε. Εμβληματική υπήρξε η από τα κάτω δραστηριοποίηση και η κοινωνική αυτοοργάνωση που αναπτύχθηκε ήδη από το καλοκαίρι στην Ελλάδα (Πεδίον του Άρεως, πλατεία Βικτώριας, αυτοοργανωμένη πρωτοβουλία αλληλεγγύης, δραστηριοποίηση σε Μυτιλήνη, Ειδομένη και αλλού, φοιτητικοί σύλλογοι κλπ) που κατάφεραν να απαντήσουν σε άμεσες και επιτακτικές ανάγκες προσφύγων και μεταναστών/τριών, να προτάξουν ένα διαφορετικό αξιακό πλαίσιο και μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση. Ακόμα καταλήψεις στέγης που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα (με κεντρικό παράδειγμα την Νοταρά 26) κατάφεραν να εμπλέξουν ένα κοινωνικό δυναμικό που θέλησε να εκφράσει με όρους καθημερινότητας την αλληλεγγύη του απαντώντας σε ανάγκες, εμβαθύνοντας σε πολιτικά προτάγματα και αρθρώνοντας αντιστάσεις που ασκούν πολιτική πίεση. Παράλληλα κοινωνικοί χώροι με στίγμα στο προσφυγικό/μεταναστευτικό (πχ Στέκι Μεταναστών) κατάφεραν να δημιουργήσουν χώρους ζύμωσης των κοινωνικών κινημάτων, να συνθέσουν μια κοινή καθημερινότητα ντόπιων και μεταναστών, να ανανεώσουν εν τέλει σκέψεις και δράσεις. Εγχειρήματα όπως το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών και Προσφύγων και αλληλέγγυες δομές αποτελούν χώρους που μας εμπλέκουν ουσιαστικά με το προσφυγικό/μεταναστευτικό υποκείμενο και αξιοποιούν δημιουργικά τις πολλαπλές μας δεξιότητες και δυνατότητες. Το επόμενο διάστημα επιδιώκουμε την οργανικότερη εμπλοκή μας σε τέτοια εγχειρήματα και καλούμαστε να λάβουμε πρωτοβουλίες για νέες δομές και μέριμνα για τον καλύτερο συντονισμό και δικτύωσή τους. Πρόκειται για εγχειρήματα που αξιοποιούν τις υπάρχουσες ρωγμές στο κυρίαρχο, συνέχουν την διαφορετικότητα και μετασχηματίζουν τα υποκείμενα, την καθημερινότητα και τον κοινωνικό χώρο και φτιάχνουν παραστάσεις από ένα μέλλον, της ισότητας και της ελευθερίας.

Παράλληλα γίνεται προφανές, ειδικά τις τελευταίες μέρες, πως το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα τίθεται με όρους κεντρικής πολιτικής ατζέντας, την ώρα που το αδιέξοδο βαθαίνει για χιλιάδες μετανάστες-τριες και πρόσφυγες. Σε μια τέτοια συγκυρία αφενός δεν πρέπει να αφήσουμε χώρο στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την φασιστική απειλή να σηκώσει κεφάλι αλλά να διεκδικήσουμε την ηγεμονία των δικών μας αξιών -της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της ισότητας- ενώ αφετέρου καλούμαστε να στηρίξουμε έμπρακτα, άμεσα και υλικά τους πρόσφυγες και τους-ις μετανάστες-τριες. Το κλείσιμο των συνόρων δημιουργεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο στο εσωτερικό, με την παντελή έλλειψη αξιοπρεπών δομών και στοιχειωδών παροχών, που μαζί με την όλη αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ και των επιμέρους κυβερνήσεων συνθέτουν την βαρβαρότητα και την βία που ασκείται σε βάρος των προσφύγων και των μεταναστών-τριών. Είναι κομβικό, λοιπόν, να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στο κομμάτι της έμπρακτης αλληλεγγύης και της άμεσης στήριξης με την αυτοπρόσωπη, μαζική και διαρκή μας παρουσία όπου υπάρχουν ανάγκες καθώς και να οξύνουμε την πολιτική μας διεκδίκηση. Είναι αναγκαίο το μαζικό και πλειοψηφικό κίνημα αλληλεγγύης να συγκροτήσει τον δικό του συνεκτικό πολιτικό και κοινωνικό λόγο που θα συγκρούεται με τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές και θα μετατρέπει τις ανάγκες το προσφύγων σε μαζικό διεκδικητικό κίνημα. Σε αυτήν την κατεύθυνση είναι εξαιρετικά σημαντική η σύσταση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους πολιτικούς και οικονομικούς Πρόσφυγες.

3. Για ένα κίνημα πολιτικής διεκδίκησης

Με βασικό στόχο την δημιουργία ενός κοινωνικού μπλοκ που θα δραστηριοποιείται στη βάση της άμεσης συμμετοχής στην διαμόρφωση του πολιτικού πλαισίου, των αιχμών και της ίδιας της δράσης, με πλατιά κοινωνική απεύθυνση να ορθώσουμε αντιστάσεις που θα αξιώνουν νίκες και θα σχηματοποιούν ένα άλλο αξιακό πρότυπο και μια άλλη κοινωνία που θα συγκρούονται με την κυρίαρχη ιδεολογία και θα δημιουργούν μια αντιπαραθετική κοινωνική ισχύ. Είναι αναγκαία μια στρατηγική προσέγγιση για το αντιρατσιστικό κίνημα που θα αντιλαμβάνεται τις πολιτικές συγκρούσεις και τα διακυβεύματά της, θα συγκροτεί διεκδικήσεις και με πλειοψηφική απεύθυνση θα ψηλαφίζει μια πολιτική και κοινωνική πρόταση με θετικό πρόσημο.

Το επόμενο διάστημα καλούμαστε να ανοίξουμε με δυναμικό τρόπο το ζήτημα του φράχτη στον Έβρο και των ανοιχτών συνόρων, εναντιωνόμενοι-ες συνολικά με την στρατιωτικοποίηση των συνόρων και αντιπροτάσσοντας την ασφαλή και ελεύθερη μετακίνηση προσφύγων και μεταναστών-τριων στο ευρωπαϊκό έδαφος και τα επιμέρους κράτη. Εξαιρετικά σημαντικό είναι να συγκροτήσουμε αντιστάσεις στην λειτουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και να διεκδικήσουμε καθολική μέριμνα, πρόσβαση σε δικαιώματα, την ανανέωση και επικαιροποίηση της πολιτικής ασύλου. Κρίσιμη θα είναι η δράση μας στο πεδίο της εναντίωσης στα hot-spots που λειτουργούν ως κέντρα για τον διαχωρισμό, την κράτηση και την επαναπροώθηση προσφύγων και μεταναστών/τριών. Ειδικά σε σχέση με την πολιτική πρακτική του διαχωρισμού δε θα επιτρέψουμε να αποκτήσει κοινωνική γείωση και νομιμοποίηση. Παράλληλα μια πολύμορφη πολιτική καμπάνια που θα ανοίγει το ζήτημα της αναγκαιότητας μιας νέας διαδικασίας νομιμοποίησης μεταναστών/τριών μπορεί να γίνει μάχιμη πολιτική διεκδίκηση, να επιτελέσει μια επιθετική και τολμηρή κίνηση στο πεδίο της ιδεολογικής σύγκρουσης αλλά και να σκιαγραφήσει ένα άλλο φαντασιακό.

Κλείνοντας, είναι βασικό το αντιρατσιστικό κίνημα να συναρθρώσει συνολικότερες πτυχές του κοινωνικού κινήματος που θα εναντιώνεται στο καθεστώς της εξαίρεσης και του κράτους έκτακτης ανάγκης και θα αντιπροτάξει την διεύρυνση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών. Διαρκές επίδικο είναι αυτές οι διεργασίες να προκαλέσουν πλατιές κοινωνικές και πολιτικές ζυμώσεις που θα συμπυκνωθούν σε πολύμορφες και μαζικές πολιτικές πρακτικές που θα συγκρούονται με το υπάρχον και θα διεκδικούν την οικοδόμηση ενός άλλου μέλλοντος περισσότερης ισότητας και ελευθερίας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s